مسیر حرفهای فرهاد اینالویی در میانه دهه ۱۳۷۰ و در محیط سیستمهای IBM در صنعت خودرو آغاز شد. کار با سامانههای سازمانی بزرگ، پیش از فراگیرشدن بانکداری دیجیتال، او را با واقعیتی پایهای روبهرو کرد: عملکرد سازمان به مجموعهای از اجزای بههموابسته متکی است و سلامت هر جزء بهتنهایی تضمینکننده نتیجه نهایی نیست.
حضور او در داده سیستمهای ایران و سپس بانک پارسیان، مهندسی زیرساخت را مستقیماً به دسترسی مشتری به پول و خدمت بانکی متصل کرد. شبکه، سختافزار، مخابرات و امنیت برای بانکداری برخط و بلادرنگ، تفاوت میان کارکرد یک جزء و در دسترسبودن خدمت را ملموس کرد.
فعالیت در شرکتهای فناوری بانکی و محیط ارائه راهکار، سوی دیگر رابطه بانک و تأمینکننده را به تجربه او اضافه کرد. کیفیت سرویس فقط به توان فنی بانک وابسته نیست؛ چرخه پشتیبانی، قرارداد، دانش محصول، دسترسی به متخصص و پایداری فروشنده نیز بخشی از معماری عملیاتیاند.
در بانک اقتصاد نوین، جابهجایی از مسئولیتهای زیرساختی به حوزه بانکداری مدرن، واحد تحلیل را گستردهتر کرد. دیجیتالشدن با افزودن یک کانال یا غیرحضوریکردن یک فرم کامل نمیشود. طراحی خدمت باید از ابتدا داده، فرایند، کنترل، تجربه مشتری و پاسخگویی عملیاتی را به هم متصل کند.
مسئولیت فناوری اطلاعات بانک ایرانزمین از سال ۱۳۹۵ تا شهریور ۱۴۰۲، این دیدگاه را در مقیاس راهبری بانکی آزمود؛ از توسعه بانکداری دیجیتال تا حرکت به سوی معماری سرویسگرا و کار در مرز میان بانک، شرکتهای فناوری و بازیگران فینتک.
فعالیتهای هیئتمدیرهای کنونی او در شرکتهای فناوری، ادامه همین مسیر از زاویه حاکمیت است. کاتالوگ سرویس فهرست نام محصولات نیست؛ نقشهای مدیریتی از مالکیت، اهمیت، وابستگی، سطح خدمت و الزامات بازیابی است.
حوزههای منتخب


